Jim McManus

Jim McManus z całą pewnością znalazł się w odpowiednim miejscu i czasie, gdy relacjonował World Series of Poker w 2000 r. Jego sukces w turnieju głównym nie był jednak wyłącznie „irlandzkim łutem szczęścia”. Polegał przede wszystkim na tym, że Jim jest dobrym graczem. Grał w pokera odkąd jego dziadkowie nauczyli go grać w Bronxie w 1960 r. Mimo wychowywania się w cieniu stadionu Yankee, Jim sam siebie z dumą nazywa Chicagoan. Mimo oddania drużynie Yankees, na swoim ślubie w Bering Sea w 1992 r. nosił czapkę White Sox. Chciał mieć pewność, że jego narzeczona Jennifer wie w co się pakuje.

Jim opublikował swoją pierwszą powieść, włączając w to opowiadanie nagrodzone nagrodą imienia Carla Sandburga pt.: „Going to the Sun” oraz zbiór opowiadań, dwa zbiory poezji i dwie książki dokumentalne. Jego prace zostały zamieszczone na łamach The New York Times, Los Angeles Times, Esquire, Harvard Magazine oraz w kilku antologiach.

Wiosną 2000 r. Jim pojechał do Las Vegas, aby relacjonować WSOP dla Harper's. Początkowo jego przydział miał polegać na napisaniu artykułu o rosnącej liczbie sukcesów kobiet w WSOP oraz artykułu o zabójstwie Teda Biniona, długotrwałego prowadzącego turniej i syna jego twórcy Benny'ego Biniona. Ale McManus zdecydował, że nie będzie wyłącznie pasywnym obserwatorem w tym dramacie. Wykorzystując zaliczkę z Harper's, wszedł do satelity turnieju głównego i zwyciężył dziewięciu innych graczy, włączając w to Hasana Habib w heads-up, aby uzyskać wejściówkę do dużego turnieju. Niezależnie od tego, czy powodem były godziny, które McManus odegrał w grach domowych, czas spędzony na ćwiczeniach z programem komputerowym czy też pragnienie napisania najlepszej w życiu opowieści, McManus wydrapał sobie drogę do stołu finałowego, kończąc na piątym miejscu i zabierając do domu prawie 250 000$. Hasan, którego zwyciężył w satelicie zakończył na czwartym miejscu, a T.J. Cloutier, którego rozpoczęcie w No-Limit Hold'em Jim rozpamiętywał w drodze do Las Vegas, zakończył drugi, przegrywając z tym samym układem As-D, z którym przegrał Jim, gdy Hasan przyszpilił go czwórką na river.

Artykuł Jima na temat turnieju pojawił się na okładce Harper's i w antologii The Best American Sports Writing 2001. Wersja książkowa Positively Fifth Street, znalazła się na liście bestsellerów New York Times i uplasowała się na 2 pozycji witryny Amazon.com, tuż po książce „Harry Potter i Zakon Feniksa”. Time nazwał Fifth Street „pisarskim odpowiednikiem królewskiego pokera”, Men's Journal określił ją jako „zadziwiającą” i „niezwykle rozrywkową”, a New York Times dodał „artystycznie utkana”, „zabawna” i zapewniająca „napięcie, jak w rasowym thrillerze”. Recenzując książkę dla CardPlayer, Daniel Negreanu nazwał ją „arcydziełem, które w przyszłości powinno pojawić się na półkach wszystkich fanów pokera”.

Mimo że Jim nadal pozostaje pełnoetatowym pisarzem i profesorem na pół etatu, jego sukces jako gracza nie ogranicza się wyłącznie do tego jednego turnieju. Od tamtej pory dotarł do dwóch innych stołów finałowych WSOP i zdobył ponad dwanaście wygranych pieniężnych, włącznie z piątą wygraną w turnieju National Heads-Up Poker Championship w 2006 r., podczas którego został ostatecznie pobity przez Chrisa Fergusona, zwycięzcy sądnego turnieju głównego WSOP w 2000 r.

Kiedy Jim McManus nie pracuje nad swoją historią pokera, nie wykłada tego przedmiotu na uczelni The School of the Art Institute of Chicago albo nie konkuruje w turniejach na żywo, można go znaleźć przy stołach z niskimi i średnimi stawkami w serwisie FullTiltPoker.com.