189

Uleganie emocjom jest złe, ale udawanie frustracji, już nie

Esther Rossi

June 10th, 2009

Gram w pokera od 23 lat i mogę z dumą powiedzieć, że nigdy nie daję się ponieść emocjom. Faktycznie cechuje się tym znaczna liczba zawodowców. Zazwyczaj im bardziej doświadczony jest gracz, tym mniej prawdopodobne jest, że da się ponieść emocjom.

Jednak przeciwnicy mogą nie zauważyć, że nie dajesz się ponieść emocjom, więc warto wykorzystać to do udawania frustracji. Po bardzo złym zakładzie inni gracze mogą spodziewać się, że w następnym rozdaniu zagrasz ze słabymi kartami lub postarasz się zblefować za wszelką cenę. I jeśli w tym momencie przyjdą Ci dobre karty, warto sprawdzić, jak gracze postrzegają Twoją grę i dostosować się.

Niedawno grałam w turnieju No-Limit Hold’em i wcześnie dostałam własne króle. Poszłam z nimi na wojnę i przegrałam z graczem mającym W-8.

W następnym rozdaniu przy blindach 20/40 i stosie poniżej średniej (około 2700), byłam w pozycji big blind z własnymi trójkami. Czterech graczy sprawdziło, mały blind spasował, a ja czekałam. We flopie były A-2-3, co zapewniło mi średnią trójkę. Czekałam i pozostali gracze także, ale następnie gracz przy przycisku obstawił 140 do puli 220. Spokojnie sprawdziłam, a pozostali gracze spasowali.

Turn nie wniosło nic do rozgrywki, ponieważ wypadła dziesiątka. Czekałam ponownie, a przeciwnik obstawił 300 do puli w wysokości 500. Tutaj właśnie wszedł do gry plan udawanej frustracji. Wiedziałam, że mój układ jest dobry, ponieważ mogły mnie pobić tylko własne asy (które podbiłby przed flopem), własne dziesiątki (które także podbiłby przed flopem) lub 4-5. Jeśli faktycznie przeciwnik we flopie miał strita, to byłam na straconej pozycji, ale wierzyłam, że mam najlepszy układ. Dlatego też podbiłam znacznie, ale nie za wszystkie żetony. Podbiłam do 1900, zostawiając sobie 625.

Chciałam namieszać przeciwnikowi w głowie, ponieważ sądził, że gram wiedziona emocjami wyniesionymi po złym zakładzie i prawdopodobnie nie mam dobrych kart. Podbicie sugerowało, że staram się ukraść pulę, ale nie grając za wszystko starałam się sprawić wrażenie, że zostawiam sobie trochę żetonów w razie, gdy mój „blef” zostanie sprawdzony.

Natychmiast podbił mnie ponownie o 625 żetonów, a ja sprawdziłam. Miał zaledwie K-2. Jedynym wytłumaczeniem takiej gry było to, że przeciwnik sądził, że straciłam kontrolę nad emocjami i chcę ukraść pulę.

Gdyby mnie znał, wiedziałby, że nie daję się tak ponieść emocjom. Wiedziałby, że to rozum dyktuje mi taką grę.

Jednak nie każdy przeciwnik umie odczytać gracza, więc jeśli umiesz określić, jak odbiera Twoją grę, możesz wykorzystać tę informację do zdobycia jego żetonów.

*World Series of Poker and WSOP are trademarks of Caesars Interactive Entertainment, Inc. ("CIE"). CIE does not sponsor or endorse, and is not associated or affiliated with Full Tilt Poker or its products, services, promotions or tournaments.